En Fr Nl

about

En

Press release

Aeroplastics contemporary_Jerome Jacobs present the first exhibition in Belgium of the Russian collective AES+F, composed of artists Tatiana ARZAMASOVA, Lev EVZOVICH, Evgeny SVYATSKY and Vladimir FRIDKES.

Since the mid-1990s the group has developed a powerful and original study concerning the status of the image, both fixed and animated – something that gives each of their projects a truly unique dimension. While today's video art oscillates between cinematographic heritage (Steve McQueen) and the future of the You Tube generation (Ryan Trecartin), AES+F explores their own quite particular path, within an aesthetic that allies the monumental and the intimist.

The exhibition focuses on the group's most emblematic project, Trilogy, whose making took nearly a decade to achieve. The three works that go to make it up are Last Riot (presented in the Russian Pavilion at the 2007 Venice Biennale), The Feast of Trimalchio (unveiled, again in Venice, in 2009), and Allegoria Sacra (presented in 2011 at the Multimedia Museum of Moscow, and in parallel at the Biennial of Contemporary Art). These are multimedia works, combining still- and moving images, photographs and digital animation, and within which music often plays a preponderant role.

Each section of this vast triptych addresses, in a most singular style, one of the three myths upon which Christian faith reposes: Heaven, Hell and Purgatory. The parallel with the Old Masters does not stop there: Allegoria Sacra draws direct inspiration from the eponymous painting by Giovanni Bellini (1430-1516), while Gareth Harris recalls - besides the Mannerist aesthetic that characterizes the approach of AES+F – an encounter between Calvin Klein (b. 1942) and Caravaggio (1571-1610), regarding Trimalchio. These references owe nothing to mere chance: Bellini, who incarnates the transition from the Gothic to the Renaissance in the history of painting, symbolizes the start of a new era, one more focused on the recognition of the individual as such. Olga Sviblova aptly notes how the working process of AES+F is taking place, too, at a pivotal moment in history, when the advent of a globalized world and digital networking might lead to humanity's deliverance or to its damnation.

Last Riot portrays androgynous children and adolescents confronting each other in a setting that seems taken from a video game, with all sorts of weapons – machine guns and swords, golf clubs and baseball bats. This orgy of violence is tempered by the total absence of visible wounds or spilled blood. The faces are impassive, and nobody on the battlefield seems to play the role of either victor or victim. And although it comprises a founding section of the trilogy, Last Riot already contains many of the symbolic and iconographic visual elements that AES+F would go on to subsequently further develop.

The Feast of Trimalchio continues in this same ambiguous vein, but this time inspired by a literary source: namely, an episode from the Satyricon portraying a sumptuous feast at the table of a wealthy freedman anxious to impress his guests. The décor is that of a luxury hotel set on a paradisiacal island, combining the allure of mountains and sea. Masters and servants, from all five continents, are engaged in a strange ballet played out to the accompaniment of Beethoven's Seventh Symphony – but just who is at the service of whom? Last Riot develops a reflection upon the hypothetical innocence of childhood exposed to the violence of today's world, while Trimalchio formulates an acerbic critique on the emergence of a wealthy class that's on the point of losing all contact with the real world – a situation no stranger to the Russia of the first years of this century.

The last section of the trilogy, Allegoria Sacra, is also the most complex, weaving together multiple locations, protagonists and references, in a vast fresco where Giovanni Bellini meets up with 2001: A Space Odyssey. The main setting is that of an airport in which the characters from all backgrounds and beliefs are having to share their wait, like this black priest dozing beside a white skinhead armed with a bat. After Hell and Heaven, here AES+F offers us their own quite personal vision of Purgatory...

Fruit of a long-term process – the taking of countless shots that serve as starting-points for their animations – the works of AES+F impress us as much by their ambition as by their technical perfection. But beyond the aesthetic shock that they produce, these images relay a discourse (at once ironical and critical) on the tensions that reign in our society of today. In this, and although perfectly embedded in the digital world, AES + F joins the tradition of the great Old Masters who, under cover of allegorical or biblical evocations, produced compositions bristling with allusions to the 'way of the world' in which they lived.

P-Y Desaive , Brussels 2015

Fr

Communiqué de presse

Aeroplastics contemporary_Jerome Jacobs  présentent la première exposition en Belgique du collectif russe AES+F. Composé de Tatiana ARZAMASOVA, Lev EVZOVICH, Evgeny SVYATSKY et Vladimir FRIDKES.

Le groupe développe depuis le milieu des années ’90 une réflexion forte et originale sur le statut de l’image fixe et animée, qui donne à chacun de ses projets une dimension véritablement unique. Tandis que l’art vidéo oscille aujourd’hui entre l’héritage cinématographique (Steve McQueen) et le futur de la génération YouTube (Ryan Trecartin), AES+F explore une voie particulière, dans une esthétique qui allie le monumental et l’intimiste.

L’exposition se concentre sur le projet le plus emblématique du groupe, Trilogy, dont la réalisation s’étend sur près de dix ans. Les trois oeuvres qui la composent sont Last Riot (présentée au pavillon russe de la Biennale de Venise en 2007), The Feast of Trimalchio (dévoilée, toujours à Venise, en 2009), et Allegoria Sacra (exposée en 2011 au Multimedia Museum de Moscou, en parallèle à la Biennale d’art contemporain). Il s’agit d’oeuvres multimédia, qui combinent images fixes et mouvantes, photographies et animations numériques, et dans lesquelles la musique tiens souvent une place prépondérante.

Chaque volet de ce vaste triptyque aborde, dans un style bien particulier, l’un des trois mythes sur lesquels repose la foi chrétienne : le Paradis, l’Enfer et le Purgatoire. Le parallèle avec les maîtres anciens ne s’arrête d’ailleurs pas là : Allegoria Sacra s’inspire directement du tableau éponyme de Giovanni Bellini (1430-1516), tandis que Gareth Harris évoque, outre l’esthétique maniériste qui caractérise la démarche d’AES+F, une rencontre entre Calvin Klein (1942) et le Caravage (1571-1610), à propos de Trimalchio. Ces références ne doivent rien au hasard : Bellini, qui incarne dans l’histoire de la peinture le passage du gothique vers la Renaissance, symbolise le début d’une nouvelle ère, davantage tournée vers la reconnaissance de l’individu en tant que tel. Olga Sviblova relève avec justesse comment la démarche d’AES+F prend place, elle aussi, à un moment charnière de l’Histoire, où l’avènement d’un monde globalisé et en réseau pourrait mener l’humanité à son salut comme à sa perte.

Last Riot met en scène des enfants et des adolescents androgynes s’affrontant, dans un décor qui semble tiré d’un jeu vidéo, avec des armes en tout genre – mitrailleuses et sabres, clubs de golf ou battes de baseball. Cette débauche de violence est tempérée par l’absence totale de blessures apparentes ou de sang versé. Les visages sont impassibles, et personne sur le champ de bataille ne semble tenir le rôle du vainqueur ou de la victime. Bien qu’il s’agisse du volet fondateur de la trilogie, Last Riot contient déjà tous les éléments, tant visuels que symboliques et iconographiques, qui seront ensuite développés par AES+F.

The Feast of Trimalchio poursuit dans la même veine ambigüe, mais s’inspire cette fois d’une source littéraire, un épisode tiré du Satyricon qui met en scène un somptueux festin à la table d’un riche esclave affranchi soucieux d’impressionner ses convives. Le décor est ici celui d’un hôtel de grand luxe, planté sur une île paradisiaque qui conjugue les attraits de la mer et ceux de la montagne. Maîtres et serviteurs, originaires des cinq continents, sont engagés dans un étrange ballet au son de la septième symphonie de Beethoven – mais qui est au service de qui ? Last Riot développe une réflexion sur l’hypothétique innocence de l’enfance en butte à la violence du monde contemporain, tandis que Trimalchio formule un commentaire acerbe sur l’émergence d’une classe riche au point d’en perdre tout contact avec le monde réel – une situation qui n’avait rien d’exceptionnel dans la Russie du début des années 2000.

Dernier volet de la trilogie, Allegoria Sacra est aussi le plus complexe, qui fait s’entrecroiser de multiples lieux, personnages et références, en une vaste fresque où Giovanni Bellini rencontre 2001 l’Odyssée de l’espace. Le décor principal est celui d’un aéroport dans lequel des personnages de toutes origines ou croyances sont amenés à cohabiter le temps que durera leur attente, tel ce prêtre noir s’assoupi aux côtés d’un skinhead blanc armé d’une batte. Après l’Enfer et le Paradis, AES+F nous donne ici sa vision très personnelle du Purgatoire...

Fruit d’un travail de longue haleine – réalisation d’innombrables prises de vue qui servent de point de départ à la conception des animations –, les oeuvres d’AES+F impressionnent tant par leur ambition que par leur perfection technique. Mais au-delà du choc esthétique quelles produisent, ces images portent un discours à la fois ironique et critique sur les tensions qui traversent la société contemporaine. En cela, et bien que parfaitement ancré dans le monde numérique, AES+F rejoint la tradition des grands maîtres anciens qui, sous couvert d’évocations allégoriques ou bibliques, truffaient leurs compositions d’allusions à la marche du monde dans lequel ils vivaient.

P-Y Desaive, Bruxelles, 2015

Nl

Pers bericht

Aeroplastics contemporary_Jerome Jacobs stellen de eerste tentoonstelling in België voor van het Russische collectief AES+F, samengesteld uit Tatiana ARZAMASOVA, Lev EVZOVICH, Evgeny SVYATSKY en Vladimir FRIDKES.

Sinds halfweg de jaren 1990 ontwikkelt de groep een sterke en originele reflectie over de status van stilstaande en bewegende beelden, waardoor al hun projecten een echt unieke dimensie krijgen. Videokunst schommelt vandaag heen en weer tussen het filmerfgoed (Steve McQueen) en de toekomst van de YouTube-generatie (Ryan Trecartin), maar AES+F verkent een specifiek pad, in een esthetiek die monumentaliteit en intimiteit combineert.

De tentoonstelling focust op het meest emblematische project van de groep, Trilogy, dat gespreid over bijna tien jaar gerealiseerd werd. Het bestaat uit drie werken: Last Riot (voorgesteld in het Russische paviljoen van de Biënnale van Venetië in 2007), The Feast of Trimalchio (onthuld in 2009, ook in Venetië) en Allegoria Sacra (tentoongesteld in 2011 in het Museum voor Multimediakunst van Moskou, parallel met de Biënnale voor Hedendaagse Kunst). Het zijn multimediawerkstukken die stilstaande en bewegende beelden, foto’s en digitale animatie met elkaar combineren en waarin de muziek vaak een hoofdrol speelt.

Elk deel van dit uitgebreide drieluik behandelt, in een heel specifieke stijl, een van de drie mythes waarop het christelijke geloof gebaseerd is: de hemel, de hel en het vagevuur. De vergelijking met de oude meesters houdt hierbij trouwens niet op: Allegoria Sacra is rechtstreeks geïnspireerd op het gelijknamige schilderij van Giovanni Bellini (1430-1516), terwijl Gareth Harris het – naast de maniëristische esthetiek die de aanpak van AES+F kenmerkt – ook heeft over een ontmoeting tussen Calvin Klein (1942) en Caravaggio (1571-1610) in Trimalchio. Deze verwijzingen zijn geen toeval: Bellini, die in de geschiedenis van de schilderkunst de overgang van gotiek naar renaissance belichaamt, symboliseert het begin van een nieuw tijdperk, meer gericht naar de erkenning van het individu op zich. Olga Sviblova merkt terecht op hoe ook de aanpak van AES+F plaatsvindt op een scharniermoment van de geschiedenis, waar de opkomst van een geglobaliseerde en door een netwerk verbonden wereld de mensheid zowel heil als verderf kan brengen.

Last Riot ensceneert kinderen en androgyne adolescenten die met elkaar in botsing komen in een decor dat uit een videospel lijkt te komen, met allerhande wapens – mitrailleurs en sabels, golfclubs of baseballknuppels. Deze overdaad aan geweld wordt getemperd door de totale afwezigheid van zichtbare verwondingen of vergoten bloed. De gezichten zijn onbewogen en niemand op het slagveld lijkt de rol van winnaar of slachtoffer te hebben. Ook al ligt Last Riot aan de basis van de trilogie, toch bevat het al alle visuele, symbolische en iconografische elementen die later door AES+F ontwikkeld zullen worden.

The Feast of Trimalchio gaat op dezelfde ambigue weg verder maar is deze keer geïnspireerd op een literaire bron, een episode uit de Satyricon, die een somptueus feestmaal laat zien aan de tafel van een rijke vrijgelaten slaaf die graag indruk wil maken op zijn tafelgenoten. Het decor is een luxehotel op een paradijselijk eiland dat de charmes van de zee en van de bergen verenigt. Meesters en dienaars, afkomstig van vijf continenten, zijn verwikkeld in een vreemd ballet op de klanken van de zevende symfonie van Beethoven – maar wie dient wie? Last Riot ontwikkelt een reflectie over de hypothetische onschuld van de kindertijd die blootstaat aan het geweld van de hedendaagse wereld, Trimalchio levert dan weer scherpe commentaar over de opkomst van een klasse die zo rijk is dat ze alle contact met de reële wereld verliest – een situatie die niet uitzonderlijk was in het Rusland van het begin van de jaren 2000.

Het laatste deel van de trilogie, Allegoria Sacra, is ook het meest complexe. Talrijke plaatsen, personages en verwijzingen kruisen elkaar op een uitgebreid fresco waar Giovanni Bellini en 2001 A Space Oddysey elkaar ontmoeten. Het belangrijkste decor is een luchthaven waar personages van alle mogelijke origines en geloofsovertuigingen hun wachttijd samen moeten doorbrengen, zoals de zwarte priester die insluimert naast een blanke skinhead gewapend met een baseballknuppel. Na de hel en de hemel geeft AES+F ons hier zijn heel persoonlijke visie op het vagevuur...

Het oeuvre van AES+F is het resultaat van een werk van lange adem – met talloze opnames die dienen als uitgangspunt voor het ontwerp van de animaties – en maakt zowel indruk door de ambitie als door de technische perfectie. Maar meer dan de esthetische shock die ze veroorzaken, brengen deze beelden een zowel ironisch als kritisch discours over de spanningen die door de hedendaagse maatschappij lopen. Hierin, en hoewel perfect verankerd in de digitale wereld, sluit AES+F zich aan bij de traditie van de grote oude meesters die, onder de dekmantel van allegorische of bijbelse evocaties, hun composities volstopten met zinspelingen op de voortgang van de wereld waarin ze leefden.

P-Y Desaive, Brussel, 2015