En Fr Nl

about About the exhibition

En

Press release

With its new group exhibition, Aeroplastics returns to the ironical and directly visual spirit that the gallery has been exploring for many years now. "Humble me" presents a selection of works where each - in its own manner of expression - treats the vast theme of human fragility and isolation. Between romanticism and tragicomedy, they offer an 'off the wall' examination of the place of the individual in our contemporary world, and so throw open the way for debate and argument.

Designer, technician, photographer and filmmaker Arik Levy plays with labels. His project Shine (1996) is very much in this vein: integrated within a series of photographed portraits, the utilitarian object that he has conceived (a lamp) becomes the central element in a stage-setting that transfigures anonymous individuals into so many divine messengers. On the other hand, no need for accessories with the works of Susan Anderson: her young models, prepared at a cost of thousands of dollars for child beauty contests, are already artificial from top to toe. Estimates put at some 100,000 the number of yearly participants under 12 years-of-age taking part in these competitions that reflect the desires, fears and anxieties at play in contemporary American society.

We have a staging of a different sort presented by Carlos & Jason Sanchez in To Control to evoke the manipulation of young minds by Nazi ideology – a process that persists as a tragic actuality today in the context of the Middle East conflict. This reflection is continued with The Everyday, an image that has indeed become 'everyday' in the era of worldwide terrorism, and which testifies to the connection of the Sanchezes with the cinematographic sense of a Jeff Wall. With Teun Hocks, artifice and decor contribute to the absurdist humour of compositions where the artist himself occupies pride of place. He shares with Ellen Kooi a pronounced taste for vast landscapes. With the latter, the mise-en-scène is also the occasion for references to art history, be it with Christina’s World by Andrew Wyeth, or Ophélie by Millais. This concept is developed in a specific way by Katerina Belkina whose self-portraits to which she applies a graphic tint, act as substitutes to the models painted by Degas, Picasso, Modigliani or Gauguin. It is a veritable balancing act that the artist undertakes, mixing photography, digital manipulation, and materials like oils and pencil. She aims to "bring the image to a point where it's able to represent the reality/abstraction duality", all the while not modifying it "beyond reasonable limits". Kate Waters goes about things in a reverse way, starting with photographs, which she subsequently transposes in her paintings. The images she uses are at once strange and banal, reflections of an everyday where anything is now susceptible to becoming subject matter. Terry Rodgers, for his part, transcends the banality of the everyday by selecting models encountered by chance on the street, and then staging them in a way that is at once hyperrealistic and baroque. The artifice of the compositions - if they reinforce the decadent side - equally accentuates the feeling of solitude felt by isolated figures in a world that is not their own. On the other hand, with Marcel Gähler it is the theme of family and happy childhood that rules the roost. His drawings evoke old photographs, but a closer look reveals that these are films projected upon a simple white sheet, like the memory of a memory, suffused with a certain air of melancholia.

The drawings of Filip Markiewicz, as well, evoke images of a recent past, and form part of a vast project from the history of the abbey at Neumünster to Luxembourg – successively treating a place of worship, a hospital and a prison. His Manifesto for the technology of depolitization of the body takes the opposite slant to the concept of the body's politization as put forward by Michel Foucault, and which - pushed to its limits - leads to dictatorships and the holocaust. Ronald Ophuis envisages this tortured and imprisoned body regaining freedom in chaos: his disquieting clowns in striped pyjamas recall the survivors of the extermination camps who, on the long and hard road that led them homewards, would have put on shows as a way of sustaining themselves.

The spectacle offered by Moussa Sarr is his alone, face-to-face with the camera: his sketches play with a grating humour on the politically (in)correct and stereotypes, all the while drawing inspiration from La Fontaine (who will win, the little fly or the horse?). The fable is also in question with Shadi Gadhirian: she incarnates a Miss Butterfly whose life the spider might spare if she brings it insects hiding in the cellar. Rejecting this, the woman/butterfly prefers sacrificing herself by a leap into the web but, touched by this gesture, the spider deigns to let her get away. With Tom Dale as with John Isaacs, it is rather a matter of riddles: their sculptures are all elements of a personal mythology, tragicomic and in perpetual development. Pierrick Sorin manages, as well, to invent a world where he is at once demiurge and victim, like a mad scientist caught in the snare of his own inventions. He shares with Samuel Rousseau an interest in using offbeat animated images. Rousseau's Jardin nomade sets in train a myriad of characters wandering though the maze of an oriental carpet, like in a world ruled by diktat of whatever bent. Those of advertising and intemperate sex, for example, as we are shown in the New York photographs of Wouter Deruytter. Far from this tumult, Bernard Gigounon constructs offbeat universes, silent and deserted from his series "Disharmony", assembling images with no apparent mutual connection – or how from out of chance (dis)harmony may be wrought.

PY Desaive, 2015

Fr

Communiqué de presse

Avec sa nouvelle exposition collective, Aeroplastics retourne à cet esprit ironique et directement visuel que la galerie explore depuis de nombreuses années. « Humble me » présente une sélection d'oeuvres qui toutes, dans des registres d’expression très variés, traitent de la vaste thématique de la fragilité et de l'isolement humain. Entre romantisme et tragi-comédie, elles portent un regard souvent décalé sur la place de l’individu dans notre monde contemporain, ouvrant ainsi la voie au débat et, parfois, à la polémique.

 Designer, technicien, photographe ou encore cinéaste, Arik Levy se joue des étiquettes. Shine (1996) est un projet qui s’inscrit dans cette démarche : intégré dans une série de portraits photographiques, l’objet utilitaire qu’il a conçu (un luminaire) devient l’élément central d’une scénographie qui transfigure des individus anonymes en autant de messagers divins. Nul besoin d’accessoires par contre chez Susan Anderson : ses jeunes modèles, préparées à coups de milliers de dollars par leurs parents pour des concours de beauté d’enfants, sont déjà artificielles des pieds à la tête. On estime à environ 100.000 le nombre annuel de participants de moins de douze ans à ces compétitions qui reflètent les désirs, les craintes et les angoisses à l’oeuvre dans la société américaine.

 C’est à une mise en scène d’un autre genre que se livrent Carlos & Jason Sanchez dans To Control pour évoquer la manipulation de jeunes esprits par l’idéologie nazie – un procédé qui reste d’une tragique actualité dans le cadre des conflits au Moyen-Orient. Cette réflexion se prolonge avec The Everyday, une image de ce que devient le quotidien à l’heure du terrorisme planétaire, et qui témoigne de la filiation des Sanchez avec le regard cinématographique d’un Jeff Wall. Chez Teun Hocks, l’artifice et le décor participent à l’humour absurde des compositions dans lesquelles l’artiste lui-même occupe la place centrale. Il partage avec Ellen Kooi  un goût prononcé pour les vastes paysages. Chez cette dernière, la mise en scène est aussi l’occasion de références à l’histoire de l’art, telles que Christina’s World d’Andrew Wyeth, ou Ophélie de Millais. Ce concept est développé de manière spécifique par Katerina Belkina qui, dans ses autoportraits photographiques auxquels elle applique un traitement graphique, se substitue aux modèles peints par Degas, Picasso, Modigliani, Gauguin, ... Kate Waters procède de la manière inverse, travaillant au départ de photographies qu’elles transpose dans ses tableaux. Les images qu’elle utilise sont à la fois étranges et banales, reflets d’un quotidien dans lequel tout désormais peut devenir un sujet. Terry Rodgers, de son côté, transcende la banalité du quotidien en sélectionnant des modèles au hasard dans la rue, pour les placer dans des mises en scène hyperréalistes et baroques. L’artifice des compositions, s’il renforce leur côté décadent, accentue également le sentiment de solitude des personnages isolés dans un monde qui n’est pas le leur. Chez Marcel Gähler, c’est au contraire le thème de la famille et de l’enfance heureuse qui domine. Ses dessins évoquent des photographies anciennes, mais un regard plus attentif révèle qu’il s’agit de films projetés sur un simple drap blanc, comme le souvenir d’un souvenir, empreint d’une certaine mélancolie.

 Les dessins de Filip Markiewicz évoquent eux aussi des images d’un passé proche, et s’inscrivent dans un plus vaste projet au départ de l’histoire de l’abbaye de Neumünster à Luxembourg –  successivement un lieu de culte, un hôpital et une prison. Son Manifeste pour la technologie de dépolitisation du corps prend le contre-pied du concept de politisation du corps tel qu’énoncé par Michel Foucault et qui, poussé à son paroxysme, mène aux dictatures et à l’holocauste. Ronald Ophuis envisage ce corps torturé et emprisonné retrouvant la liberté dans le chaos : ses clowns inquiétants en pyjamas rayés évoquent les survivants de camps d’extermination qui, sur le long et difficile chemin les ramenant chez eux, auraient monté des spectacles pour subvenir à leurs besoins.

Le spectacle, Moussa Sarr l’assure tout seul, face caméra : ses sketches jouent avec un humour grinçant sur le politiquement (in)correct et les stéréotypes, tout en s’inspirant de La Fontaine (qui va gagner, de la petite mouche ou du cheval ?). De fable il est également question avec Shadi Gadhirian : elle incarne une Miss Butterfly à qui l’araignée laissera la vie sauve si elle lui apporte un des insectes cachés dans la cave. La femme- papillon préfère se sacrifier en se jetant dans la toile mais, touchée par son geste, l’araignée la laisse s’évader. Chez Tom Dale comme chez John Isaacs, il serait plutôt question de rébus : leurs sculptures sont autant d’éléments d’une mythologie personnelle, tragi-comique, en perpétuel développement. Pierrick Sorin s’est, lui aussi, inventé un monde dont il est à la fois le démiurge et la victime, tel un savant fou pris au piège de ses propres inventions. Il partage avec Samuel Rousseau un intérêt pour l’utilisation décalée des images animées. Le Jardin nomade de Rousseau met en scène une myriade de personnages errant dans le dédale d’un tapis oriental, comme dans un monde régi par des diktats, quels qu’ils soient. Ceux de la publicité et du sexe à outrance, par exemple, comme le montrent les photographies de New York de  Wouter Deruytter. Loin de ce tumulte, Bernard Gigounon construit les univers décalés, silencieux et déserts de sa série « Disharmony » en assemblant des images sans aucun lien les unes avec les autres – ou comment du hasard peut naître la (dsy)harmonie.

PY Desaive, 2015

Nl

Pers bericht

Met de nieuwe collectieve tentoonstelling keert Aeroplastics terug naar de ironische en directe visuele sfeer die de galerie al verschillende jaren verkent. “Humble me” laat een selectie werken zien die allemaal, in zeer gevarieerde expressieregisters, de uitgebreide thematiek van breekbaarheid en menselijk isolement behandelen. Ze bevinden zich tussen romantiek en tragikomedie in en hebben een vaak afwijkende kijk op de plaats van het individu in onze hedendaagse wereld. Zo openen ze de weg naar het debat en soms ook de polemiek.

Arik Levy is designer, technicus, fotograaf en cineast en hij spot met etiketten. Shine (1996) is een project dat in de lijn van deze benadering ligt: het gebruiksvoorwerp dat hij ontwierp (een lamp) wordt geïntegreerd in een reeks portretfoto’s en wordt het centrale element die anonieme individuen transformeert tot goddelijke boodschappers. Geen behoefte aan accessoires bij Susan Anderson daarentegen: haar jonge modellen die met behulp van duizenden dollars door hun ouders worden voorbereid op schoonheidswedstrijden voor kinderen zijn al van kop tot teen kunstmatig. Er zouden ongeveer 100.000 deelnemers jonger dan twaalf jaar jaarlijks meedoen aan die wedstrijden, die een weerspiegeling zijn van het verlangen, de vrees en de angst die heersen in de Amerikaanse samenleving.

Carlos & Jason Sanchez brengen een andere mise-en-scène in To Control om de manipulatie van jonge geesten door de nazi-ideologie op te roepen – een procedé dat nog altijd een tragische realiteit is in het kader van de conflicten in het Midden-Oosten. Deze reflectie wordt voortgezet in The Everyday, een beeld van wat het dagelijkse leven wordt in de huidige tijden van wereldwijd terrorisme en waaruit de verwantschap blijkt van de Sanchez-broers met de cinematografische blik van een Jeff Wall. Bij Teun Hocks dragen het kunstmatige en het decor bij tot de absurde humor van de composities waarin de kunstenaar zelf de centrale plaats bekleedt. Samen met Ellen Kooi deelt hij een uitgesproken voorkeur voor uitgestrekte landschappen. Bij de laatste is de mise-en-scène ook de gelegenheid voor verwijzingen naar de kunstgeschiedenis, zoals Christina’s World van Andrew Wyeth of Ophelia van Millais. Dit concept wordt op een specifieke manier uitgewerkt door Katerina Belkina die, in haar zelfportretfoto’s die ze grafisch bewerkt, de plaats inneemt van de modellen die geschilderd werden door Degas, Picasso, Modigliani, Gauguin… Ze werkt als een echte evenwichtskunstenaar met een mix van foto’s, digitale bewerking en materialen zoals olieverf en potlood. Ze wil “het beeld tot op een bepaald punt brengen om de dualiteit tussen realiteit en abstractie weer te geven” waarbij ze het enkel “binnen redelijke grenzen” wijzigt. Kate Waters gaat omgekeerd te werk, zij werkt op basis van foto’s die ze naar haar schilderijen overbrengt. De beelden die ze gebruikt zijn tegelijkertijd vreemd en banaal, de weerspiegelingen van een dagelijks leven waarin voortaan alles een onderwerp kan worden. Terry Rodgers van zijn kant stijgt uit over de banaliteit van het dagelijkse leven door toevallige modellen op straat te kiezen, die hij in hyperrealistische en barokke mise-en-scènes plaatst. Het kunstmatige van de composities versterkt hun decadente kant maar benadrukt ook het gevoel van eenzaamheid van geïsoleerde personages in een wereld die de hunne niet is. Bij Marcel Gähler overheerst daarentegen het thema familie en gelukkige kindertijd. Zijn tekeningen doen denken aan oude foto’s maar wie aandachtiger kijkt, ontdekt dat het op een wit laken geprojecteerde films zijn, als de herinnering aan een herinnering, doordrongen met een zekere melancholie.

De tekeningen van Filip Markiewicz doen ook denken aan beelden uit een nabij verleden en passen in een uitgebreider project op basis van de geschiedenis van de abdij van Neumünster in Luxemburg – achtereenvolgens cultusplaats, ziekenhuis en gevangenis. Zijn Manifeste pour la technologie de dépolitisation du corps staat haaks op het concept van de politisering van het lichaam zoals Michel Foucault het stelt en dat, tot het uiterste gedreven, leidt naar de dictaturen en de holocaust. Ronald Ophuis bekijkt dit gekwelde en gevangen lichaam dat zijn vrijheid terugvindt in de chaos: zijn zorgelijke clowns in gestreepte pyjama’s doen denken aan de overlevenden van uitroeiingskampen die, op de lange en moeilijke terugweg naar huis, toneeltjes opgevoerd zouden hebben om in hun behoeften te voorzien.

Voor het toneel zorgt Moussa Sarr helemaal alleen, naar de camera gericht: zijn sketches spelen met wrange humor in op het politiek (in)correcte en de stereotypen, waarbij hij zich inspireert op La Fontaine (wie zal er winnen, het vliegje of het paard?). Van fabels is er ook sprake bij Shadi Gadhirian: ze belichaamt een Miss Butterfly van wie de spin het leven zal sparen als ze hem een van de insecten brengt die in de kelder verborgen zitten. De vlinder-vrouw offert zich liever op door zich in het web te storten maar de spin is geraakt door haar gebaar en laat haar vluchten. Bij Tom Dale en ook bij John Isaacs is er veeleer sprake van rebussen: hun sculpturen zijn stuk voor stuk elementen uit een persoonlijke en tragikomische mythologie in permanente ontwikkeling. Ook Pierrick Sorin verzint een wereld waarvan hij zowel demiurg als slachtoffer is, zoals een gekke geleerde die in zijn eigen uitvindingen verstrikt geraakt is. Hij deelt met Samuel Rousseau een interesse voor het afwijkende gebruik van animatiebeelden. De Jardin nomade van Rousseau voert een grote hoeveelheid personages op die ronddwalen in het doolhof van een oosters tapijt, zoals in een wereld die bestuurd wordt door dictaten, wat die ook zijn. Die van de reclame en de buitensporige seks bijvoorbeeld, zoals de foto’s van New York van Wouter Deruytter laten zien. Ver weg van dit tumult bouwt Bernard Gigounon de afwijkende, stille en verlaten werelden van de reeks “Disharmony” op, door beelden samen te brengen die geen enkel verband hebben met elkaar – of hoe uit het toeval (dis)harmonie kan ontstaan.

PY Desaive, 2015