En Fr Nl

about the exhibition

En

Elodie Antoine Deliquescence

Elodie Antoine's exhibition at Aeroplastics, is first of all the meeting between the space and her works. She imperceptively transforms this enormous house – as witnessed by these tentacles in felt that extend upwards from the bottom of the cellar and push us towards the upper floors… chairs animated with bacterial life, a piece of furniture with a pierced pile of bath towels, flaccid combs, hair brushes (in the most literal sense!), with others from which the bristles inexorably spring forth, tubes of lipstick that turn into forests… So many elements drawn from everyday life or linked to a femininity transfigured by the artist, quite naturally assume their respective place within the mansion's different rooms.

Assembled in a central space are sculptures shown for the first time, and this constitutes the heart of the exhibition as much from a visual as from a metaphorical point of view. These anthropo-morphic forms of braided and sewn hemp, draped over a store-dummy's tripod or miming a sitting position, are at once intriguing and disquieting: the long blond tresses topped by a diadem, midway between a Disney-princess from the Rapunzel era and the burqa. This play of attraction and repulsion is a constant in the work of Elodie Antoine: as 'soft' as they are, her emblematic forms in felt preserve the trace of the sharpened blade that sliced them, that revealed their entrails. Hemp is a new material for the artist. She chose it precisely to create a contrast between the stereotypical image of softness associated with long blond hair, and a coarse texture. The status of these objects is intentionally am-biguous: we find them enumerated in different shapes, affixed to the house's walls like trophies.

The other particular feature of this exhibition is the importance accorded to the evocation of childhood, sometimes through painful biographical elements, like this embroidered dance-tutu figuring an early appendicitis. The childhood game par excellence, glass marbles, here are much abused, melted-down, cut-out. Chewed pieces of chewing-gum become precious objects, jewels even. Set in a corner, a pram is invaded by weird shapes, charming or menacing depending on one's outlook. But the strangeness also comes via an inversion of proportion, like these gigantic milk teeth made using the artist's material-of-choice.

The laced pieces made from black thread fit perfectly in this ensemble, adorning the walls like the tableaux one might find in a comfortable mansion of this sort. They share a common theme, relat-ed to industrialization and its pollution that accrues to the felt balls in a material akin to a layer of dried oil.

Without being a retrospective, the exhibition does as well present some older works, and per-mits us to appreciate Elodie Antoine's artistic course in all its originality and complexity. Above all, it testifies to the constant research undertaken by the artist, starting from materials like thread, fabric and felt, and the manner by which she progressively enlarges her aesthetic and iconographic reper-toire. The 'déliquescence' (i.e. decay) designates a process of degradation through transformation, but it in itself does not summarize the work of Elodie Antoine. Indeed, each transformation brings with it a new symbolism, a form of poetry tinged with melancholy, with an anxious disquiet. Like a cup-board with door just ajar, and within which might lay a body long forgotten…

PY Desaive

Fr

Elodie Antoine Deliquescence

L'exposition d'Elodie Antoine chez Aeroplastics, c'est d'abord la rencontre d'un lieu avec des œuvres. Elles transforment imperceptiblement l'immense maison, à l'image de ces tentacules de feutre qui montent du fond de la cave et nous poussent vers les étages supérieurs… Des chaises animées d'une vie bactérienne, un meuble sur lequel repose une pile trouée de serviettes de bain, des peignes mous, des brosses littéralement « à cheveux », d'autres dont les dents poussent inexorablement, des tubes de rouge à lèvres devenus forets, … : autant d'éléments tirés du quotidien ou liés à la féminité transfigurés par l'artiste, qui ont pris place avec beaucoup de naturel dans les différentes pièces.

Dans un espace central sont rassemblées des sculptures montrées pour la première fois, qui constituent le cœur de l'exposition tant d'un point de vue visuel que métaphorique. Ces formes anthropomorphiques de chanvre tressé et cousu, dressées sur leur trépied de mannequin ou mimant la position assise, sont à la fois attirantes et inquiétantes : des longues chevelures blondes surmontées d'un diadème, à mi-chemin entre la princesse de Walt Disney époque Raiponce et la burqa. Ce jeu sur l'attirance et la répulsion est une constante du travail d'Elodie Antoine : aussi douces soient-elles, ses emblématiques formes en feutre conservent la trace de la lame aiguisée qui les a tranchées, révélant leurs entrailles. Le chanvre est un nouveau matériau pour l'artiste : elle l'a précisément choisi pour créer un contraste entre l'image stéréotypée de douceur associée aux longs cheveux blonds, et une texture rêche. Le statut de ces objets est volontairement ambigu : on les retrouve déclinés sous différentes formes, accrochés tels des trophées aux murs de la maison.

L'autre particularité de cette exposition est l'importance accordée à l'évocation de l'enfance, parfois à travers des éléments autobiographiques douloureux, à l'image ce tutu de danse brodé figurant une appendicite précoce. Jeu d'enfant par excellence, des billes de verre sont malmenées, fondues et découpées. Des chewing-gums mâchés deviennent des objets précieux, voire des bijoux. Posé dans un coin, un landau est envahi par des formes étranges, charmantes ou menaçantes en fonction du regard de chacun. Mais l'étrangeté provient aussi d'une inversion dans les proportions, telles ces gigantesques dents de lait réalisées dans le matériau de prédilection de l'artiste.

Les dentelles de fil noir s'intègrent parfaitement à l'ensemble, ornant les murs comme autant de tableaux dans une demeure bourgeoise. Elles partagent une thématique commune, liée à l'industrialisation et la pollution, qui déteint sur les boules en feutre couvertes d'une matière semblable à une couche de pétrole séché.

Sans être une rétrospective, l'exposition présente également quelques œuvres plus anciennes, et permet d'appréhender la démarche d'Elodie Antoine dans toute son originalité et sa complexité. Elle témoigne surtout des recherches constantes menées par l'artiste au départ de matériaux tels que le fil, le tissu et le feutre, et de la manière dont elle élargit progressivement son répertoire esthétique et iconographique. La déliquescence désigne un processus de dégradation par transformation, mais il ne saurait à lui seul résumer le travail d'Elodie Antoine. Chaque transformation apporte en effet avec elle une symbolique nouvelle, une forme de poésie teintée de mélancolie, voire d'inquiétude. Comme une porte entrouverte sur un placard, dans lequel se cache peut-être un cadavre oublié depuis longtemps.

PY Desaive

Nl

Elodie Antoine Deliquescence

De tentoonstelling van Elodie Antoine bij Aeroplastics is op de eerste plaats een ontmoeting tussen een plaats en werken. Ze transformeren onmerkbaar het immense huis, zoals de vilten tentakels die uit de kelder naar boven komen en ons naar de hogere verdiepingen drijven… Stoelen waarop bacteriën leven, een meubel waarop een stapel badhanddoeken met gaten ligt, zachte kammen, letterlijke "haarborstels", andere borstels met tanden die onverbiddelijk groeien, tubes lippenstift die veranderd zijn in boren…: stuk voor stuk elementen uit het dagelijkse leven of gelinkt aan de vrouwelijkheid en waaraan de kunstenares een ander aanzien geeft. Ze hebben heel ongedwongen plaatsgenomen in de verschillende kamers.

In een centrale ruimte zijn sculpturen samengebracht die voor de eerste keer getoond worden. Ze vormen het hart van de tentoonstelling, zowel visueel als metaforisch. Deze antropomorfe vormen van gevlochten en genaaid hennep, die opgesteld staan op een driepoot of een zittende houding nabootsen, zijn tegelijkertijd aantrekkelijk en onrustwekkend: lang blond haar met daarop een diadeem, ergens halfweg tussen de prinses van Walt Disney uit de Rapunzel-periode en de boerka. Dit spel van aantrekking en afstoting is een constante in het werk van Elodie Antoine: hoe zacht haar vilten emblematische vormen ook zijn, ze behouden het spoor van het scherpe mes dat ze sneed en hun ingewanden blootlegde. Hennep is een nieuw materiaal voor de kunstenares: ze koos het net om een contrast te creëren tussen het stereotiepe beeld van zachtheid dat we associëren met lang blond haar en een ruwe textuur. Het statuut van deze objecten is opzettelijk ambigu: we vinden ze in verschillende vormen, als trofeeën opgehangen aan de muren van het huis.

Een ander bijzonder kenmerk van deze tentoonstelling is het belang dat gehecht wordt aan het oproepen van de kindertijd, soms via pijnlijke autobiografische elementen, zoals de geborduurde tutu die een vroegtijdige appendicitis voorstelt. De glazen knikkers, het kinderspel bij uitstek, werden ruw behandeld, gesmolten en in stukken gesneden. Gekauwde stukken kauwgum worden kostbare objecten, zelfs juwelen. Een in een hoek geplaatste kinderwagen wordt overwoekerd door vreemde - charmante of dreigende - vormen, afhankelijk van de blik waarmee je ze bekijkt. Maar het vreemde komt ook voort uit een omkering van de verhoudingen, zoals de reusachtige melktanden die gemaakt zijn in het favoriete materiaal van de kunstenares.

Het kantwerk uit zwarte draad integreert zich perfect in het geheel, het versiert de muren als schilderijen in een herenhuis. Ze delen een gemeenschappelijke thematiek, die verbonden is met industrialisering en de vervuiling, die sporen achterlaat op de vilten bollen die bedekt zijn met een materie die doet denken aan een opgedroogde laag olie.

De tentoonstelling is geen retrospectieve maar ze laat ook enkele oudere werken zien en laat toe om de benadering van Elodie Antoine te begrijpen in al haar originaliteit en complexiteit. Ze getuigt vooral van de constante zoektocht van de kunstenares op basis van materialen zoals draad, stof en vilt en de manier waarop ze geleidelijk haar esthetische en iconografische repertorium uitbreidt. De vervloeiing wijst op een afbraakproces door transformatie, maar dat alleen kan het werk van Elodie Antoine niet samenvatten. Elke transformatie gaat immers gepaard met een nieuwe symboliek, een vorm van poëzie gekleurd met melancholie en zelfs bezorgdheid. Net zoals een deur van een kast die op een kier staat, een kast waarin misschien een lang vergeten lijk verborgen zit.

PY Desaive