WITTE ZAAL Posteernestraat 9000 Gent België/Belgium Preview/Opening Monday/maandag 17.11.2003 18.00 > 23.00 Exhibition/Tentoonstelling 18.11 > 13.12.2003 The WITTE ZAAL open from Tuesday till Friday: 12.30 - 18.00 and Saturday: 14.00 - 17.00 De WITTE ZAAL is open van dinsdag tot vrijdag van 12.30 tot 18.00 en op zaterdag van 14.00 tot 17.00
		De tentoonstelling brengt de subjectieve visies van negentien, voornamelijk in de VS levende kunstenaars over de nasleep van 9/11. Een tragi-komische selectie in een ontwrichte omgeving, met een vleugje humoristich optimisme, zoals in Colin COOKs video "Everything is Beautiful". Sinds september 2001 is Amerika erin geslaagd om permanent in het middelpunt van de mondiale belangstelling te staan. Voorzichtig tracht de natie uit haar as te herrijzen. Duizenden opinies werden gegeven over ‘het’ gebeuren en waarom de vergelding van Amerika zo roekeloos was. Politici, sociologen en academici van allerlei pluimage hebben hun verhaal verteld, en nog blijft het onverklaarbare onopgehelderd. Of zo lijkt het althans. Een van de bedoelingen van deze tentoonstelling is een andere invalshoek te verschaffen. Niet alle werken in "Without Fear or Reproach" zijn het resultaat van 9/11. Sommige dateren van lang voordien. Ze werden bewust uit hun oorspronkelijke context gehaald. Zijn ze visionair? Dit is geenszins een welbewuste kritiek op de Verenigde Staten in het nieuwe millennium. Geen gratuit geweld, geen goedkope karikatuur. Alleen maar het tonen van een bepaalde perceptie. De aanval op de Twin Towers leidde tot een bezeten kruistocht tegen het zogenaamde ‘kwaad’. Oorlog heette bevrijding te zijn, nog makkelijker gemaakt door de ontmenselijking van dit dodelijke spel, of door esthetische bombardementen op onzichtbare slachtoffers. Terrorisme is enkel een bloedige verschrikking zonder enig aanwijsbare reden, zoals de realistische sculptuur van een afgerukt been met laars van John ISAACS laat zien. De ironie van cijfers: 9/11, het summum van angst – 911 (noodnummer in de VS), het nummer voor hoop en hulp zoals in Christoph DRAEGERs verbazingwekkende video op 4 schermen, gefilmd in de straten van New York. Angst en verdriet resulteerden in tomeloze woede en blinde haat. Het gezond verstand was zoek. In zijn “Angry Americans” stelt Ryan McNAMARA de vaak ontweken vraag: zou deze woede teweeggebracht kunnen zijn door het gebrek aan controle? Misschien bereikten de daders uiteindelijk wel hun doel. De vijand moet boeten (de fotoreeks "No Compassion" van Jiri DAVID), maar heeft men wel de juiste vijand geïdentificeerd? De obsessie leidt tot taboes op werken zoals de portretten van de negentien 9/11-terroristen door Joy GARNETT, herwerkt tot clichés van terreur. Een land dat de vrijheid hoog in het vaandel draagt wordt de mond gesnoerd door geheimhouding, samenzwering en onderdrukking. Het irriterend gefluister duurt voort: was dit het gevolg of de gelegenheid ertoe? De politiek ligt in de vuurlijn. De legitimiteit van leiderschap wordt gecreëerd en weer tenietgedaan door een eenvoudige knip-en-plakbewerking (Maria FRIBERGs video "No Time to Fall", 2001), congresleden worden aangezet tot patriottisch stemgedrag door een uiterst dubieuze politiek (de achtennegentig 60cm-hoge figuren waarmee Jon HADDOCK een indrukwekkende reconstructie maakt van de stemming van de Patriot Act in het Amerikaanse Congres), en extremisme wordt in bevallige frases verpakt (tekeningen van Rainer GANAHL). De media worden aangemoedigd om de realiteit verdraaid weer te geven en dus de publieke opinie te beïnvloeden op een manier die niet verschilt van propaganda. Desinformatie kan leiden tot echte, door woede en angst ingegeven drogredenen. Wat was er nu echt zo anders aan 9/11? Uit de video-installatie "Great Balls of Fire" van Leon GRODSKI blijkt dat verrassing niet tot de emoties behoorde die op die dag bij de mensen naar boven kwamen. Geweld stroomt door Amerika’s aders. Terwijl op David NICHOLSONs schilderij van de verdachte of zelfs bedreigend uitziende man met een dobermannhond (de dingen zijn wat ze lijken), zingt ‘the passionate teenage assassin’ in de video "Teenage Daydream, it's only Rock 'n Roll" van Alex McQUILIKIN onschuldig een liedje. De kracht van de kunst ligt in de eerste plaats in haar schaamteloze zichtbaarheid. Soms kan ze zijn wat ze lijkt. Dat is wat de toeschouwer zal schokken. Het valt te hopen dat hij bij zijn terugkeer van deze reis naar de waanzin beseft dat geweld slechts één van de zovele opties is.
		For more info, contact Dirk Manesse | T: + 32 9 225 42 90 | F: +32 9 223 46 36 wittezaal@sintlucas.wenk.be | www.kunst.sintlucas.wenk.be/wittezaal